Nasze oddziały

bip

Metody oparte na ruchu

Zgodnie z zapowiedzią, przedstawiam pierwszą grupę metod pracy z dziećmi na zajęciach terapii pedagogicznej w przedszkolu. Artykuł poświęcony jest metodom ruchowym. W swojej codziennej pracy wykorzystuję wybrane elementy opisanych metod.
Rozwój dziecka opiera się głównie na ruchu i zabawie. W związku z tym na przestrzeni lat opracowano wiele metod, opartych na takim właśnie założeniu.
Przykładem metody pracy w tym nurcie jest  Kinezjologia Edukacyjna według P. Dennisona, nazywana gimnastyką mózgu. Stanowi ona zbiór określonych ćwiczeń ruchowych oraz statycznych pozycji ciała, których wykonywanie ma na celu poprawę zdolności uczenia się. Wynika to z faktu, że dzięki określonym ćwiczeniom w mózgu tworzą się nowe połączenia nerwowe oraz usprawnia się komunikacja w systemie sensomotorycznym. W kinezjologii edukacyjnej wykonuje się 26 ćwiczeń. Mają one oddziaływać między innymi na zwiększenie koncentracji, poprawę pamięci, umiejętności czytania, pisania, słuchania ze zrozumieniem, usprawnienie koordynacji ruchowej, redukcję stresu oraz możliwość szybkiego rozluźnienia się[1].
Jedną z bardziej znanych metod pracy z dziećmi jest Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne. Cechą charakterystyczną tej metody jest rozwijanie świadomości własnego ciała, usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i własnego w niej działania, a także dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązania kontaktu z nimi. Wszystko to ma zostać osiągnięte przy pomocy odpowiednich ćwiczeń ruchowych. Większość tych ćwiczeń dziecko wykonuje w parze z dorosłym – zazwyczaj rodzicem. Ma to na celu zbudowanie właściwego kontaktu emocjonalnego dziecka z dorosłym, a dodatkowo jest elementem wspierającym poczucie bezpieczeństwa dziecka. Omawiana metoda przynosi wiele korzyści – wspomaga rozwój dziecka, wyrównuje opóźnienia w sferze emocjonalnej i społecznej, uczy współdziałania i koncentracji na zadaniu, wyzwala pozytywne emocje, a także pozwala rozładować nagromadzoną energię[2].
Metoda Knillów stanowi próbę wykorzystania osiągnięć psychologii rozwojowej do pracy z osobami, które niezależnie od wieku i przyczyny zaburzeń nie nawiązują kontaktu z najbliższym otoczeniem. Głównym celem zajęć jest rozwijanie świadomości i wrażliwości dzieci na wzajemne kontakty, sygnały i reakcje. Jest to kolejna metoda, w której ważnym elementem jest ruch. Integralną częścią sesji jest muzyka, skomponowana specjalnie dla potrzeb omawianej metody. Towarzyszy ona wykonywanym czynnościom przez cały czas trwania zajęć. Rolą muzyki jest zwiększanie i stymulowanie uwagi dziecka, kierowanie nią i motywowanie do określonej aktywności. Dziecko, słysząc muzykę, domyśla się, co może się teraz zdarzyć i jakie ruchy należy wdanym momencie wykonać. Wpływa to na wzrost poczucia bezpieczeństwa i pozwala na osiąganie lepszych rezultatów[3].
 
 

[1] C. Grzywniak, Kinezjologia edukacyjna : metoda wspomagania rozwoju i terapii psychomotorycznej, Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, Kraków, 2006.
[2] J. Przybyszewska, Rozwój inicjatywy dziecka dzięki metodzie Weroniki Sherborne. [W:] „Rewalidacja” nr 2/2006, s. 115-118.
[3] M. Tusińska, Metody Knillów. Pozyskano z: https://poradnia.pulawy.pl/wp-content/uploads/2016/02/Metody_Knill_w_.pdf (Dostęp: 20.05.2020r.).
Dodano: 13.11.2020, oddzial: Pedagog
kontakt
Wszelkie prawa zastrzeżone | 2005-2020
© Miejskie Przedzkole nr 2 w Limanowej | Logowanie
up